Pagina's

vrijdag 28 april 2017

Nieuwe website

Sinds kort hebben wij een nieuwe site, waardoor deze blog niet meer wordt bijgehouden.
Klik op deze link.

zaterdag 1 april 2017

Seizoen Tandje Bij geopend met Zeelanbrug tocht

1 april, de 1e lange rit van de Tandje Bij kalender staat op de planning. Rondje via Zeelandbrug.
In de morgen nog regen maar tijdens de start om 12:30 uur Goed weer en weg droog. Aan de start 19 renners. Ron had voor de B-groep bedacht rondje van een uur en dan de andere renners die half 2 wilde starten weer op te pikken. Met Bas en Leen gaat hij op pad. De A-groep vertrekt met 16 renners voor rondje Zeelandbrug. De wind ZW dus 1e deel lekker in de rug. Iedereen had er zin in dus het tempo zat er al direct aardig in. De Philipsdam op richting de Krammer gaan we zonder te vertragen naar boven. Simon, beter voorbereid dan vorige week geeft op een rood hoofd na geen teken van zwakte. Richting Zierikzee krijg we de wind tegen. We vormen een aardige waaier. Net voorbij het Grevelingen restaurant een hachelijke situatie. Een auto met een dame achter stuur komt ons rechts voorbij. Tip voor de renners achteraan om zo nu en dan het hoofdje te draaienšŸ¤“. Via Sirjansland , Dreischor richting Zierikzee. Onderweg leek het wel natianale honden losloopdag. Richting de Zeelandbrug leek Arjan een kortere route te kennen maar werd door Hans toch gesommeerd om bij de rotonde te draaien en vol gas terug naar de groep te rijden. Op de brug zelf zijn we keurig bij elkaar gebleven. Jacco heeft als vanouds mooi beelden gemaakt voor het nageslacht. Via Wilhelminadorp, Goese Sas buitendijks richting Kattendijke. Hier belanden we op het parkoers van een hardloopevenement. Met aangepaste snelheid een aanmoedigingen van het publiek rijden we richting Wemeldinge. Langs het kanaal door Zuid Beveland en Kruiningen komen we wederom op een parkoers. Nu het trainingsparkoers Den Inkel. In de verte komt het peloton aangestormd. Wij een tandje er bij om onze naam hoog te houden. De verkeersregelaars halen keurig de dranghekken weg zodat we tijdig het parkoers kunnen verlaten. Via Waarde vervolgen we onze weg richting Bath. We komen de B-groep nog tegen. Nu langs het spuikanaal in een rechte lijn richting de Oesterdam. Het 1e deel blijven we nog bij elkaar maar als de wind schuin op kop komt is Jaap de eerste die vanaf kop gas gaat geven. Arjan die daarvoor zeer sociaal de 2e waaier had gereden had er nog niet genoeg van gekregen en komt met Kees in z'n wiel aansluiten bij Jaap. Een aantal renners doen nog een verwoede poging maar als Arjan er nog een keer aan trekt blijven de drie rappe mannen over. Aan het einde van de dam hoeven niet lang te wachten op de anderen en gaan met een nog steeds strak tempo verder. Met de Westkerkse weg in zicht heeft Kees nog een toegift. We pakken Gorishoek mee om op de 130 km te komen. Gerben die super had gereden knapte even maar met een duwtje in de rug kan hij weer aanpikken. Aangekomen bij t'Hoekske staat er 132 km op de teller met een AVS van 35,1. Hans Priem, jarig geweest had voor heerlijke koeken gezorgd.
Als de A-groep de koffie al op heeft komt de B-groep binnen ook zij 125 km gereden.
Mooi te zien dat iedereen heeft genoten van deze rit.

Zaterdag 8 april presentatie nieuwe kleding bij Jumbo Sint Annaland.
Vertrek 13:30 uur vanaf de markt.

zaterdag 24 december 2016

Tandje Bij in het nieuw

Tandje Bij heeft vanaf 2017 nieuwe kleding. Tijdens de eindejaarsbijeenkomst is de kleding door de nieuwe sponsors overhandigd aan het bestuur. De komende 4 jaar worden we gesponsord door;                        Jumbo Sint Annaland,                                           Fase Fietsen uit Oud Vossemeer    en Fysio Centrum Scherpenisse.


Nieuw tenue Tandje Bij

Kledingpakketen voor de leden

zaterdag 8 oktober 2016

Goede najaarsstart

Drukke weken de laatste maanden. Tandje Bij heeft weer heel wat kilometers gemaakt.De Criquelion en Mergel Heuvelland werden bezocht door Tandje Bij leden. Daarnaast wist Jaap in juli nog een hele mooie versie van het rondje Stormvloedkering in elkaar te draaien, waarbij ook langs het Veerse Meer werd gefietst. Dit viel bij alle fietsers goed in de smaak. Na de zomervakantie waar ook heel wat kilometers door leden in het buitenland, met name in Italiƫ en Frankrijk werden gereden, is het herfstseizoen begonnen met uitstekend weer en bijhorende opkomst. Het bestuur heeft het naast het fietsen ook druk gehad met de nieuwe fietskleding. Resulterend in een goed bezochte pasavond waar ook de nodige info werd verstrekt. Het ziet er naar uit dat de door het bestuur gestelde doelstellingen gehaald gaan worden.

Vanmiddag een gewone clubrit. Ook deze middag wordt gezamenlijk de 20 man gepasseerd. Net als vorige week vertrekken we met de B-groep een paar minuten na de A-groep, wat prima uitpakt. We vertrekken langs een onverwachte route, de Veerhoekseweg. Jaspert staat zo geprogrammeerd op een vertrek langs de vaste wegen dat hij even het contact verliest met de groep. Gelukkig is dit de B-groep, anders had ie een probleem gehad. We zijn de laatste weken zoveel aan de zuidelijke kant geweest, dat we met een matige noordoosten wind besluiten weer eens Goeree aan te doen. Bij de Blauwe Bloem krijgen we de A-groep in het vizier, waar we duidelijk op inlopen. We kunnen toch niet maken dat we ze voorbij rijden, dus besluiten we maar af te slaan richting Krabbenkreek. Net als voorgaande weken wordt er weer goed samengewerkt en we draaien lekker rond. Na Oude-Tonge gaat Melanie, haar eigen route, maar pakt zo toch weer haar kilometers mee. De routes op Goeree staan niet zo ingebrand op m'n netvlies. Met een klein beetje hulp van Adrie kom ik op de geplande route,  bij Middelharnis is een helpend handje van Jaspert nodig, omdat mijn geplande route schijnbaar door de winkelstraat gaat. Bij Dirksland ga ik om het overzicht te behouden achterin rijden. Dat valt toch nog tegen, op de weg en groep letten en gelijk met behoorlijke snelheid de route doen op een stuk waar je het niet helemaal weet, je zou er even sikkeneurig van worden. Voordat we het weten zitten we op de Philipsdam en beklimmen we "en groupe"  de Krammer. Op het eiland zit iedereen nog zo goed en is het weer zo lekker dat we er een stukje over Stalland bij doen, zodat we uiteindelijk op 97 km uitkomen en dat op 8 oktober. De A-groep maakt het nog bonter die maken er een ongeplande lange rit van en komen na 110 km binnen. Het is zo druk dat Mike er nog een pot koffie bij moet zetten. Voor sommigen niet nodig want de bekende flesjes staan al snel op tafel. Net als vorige weken zit de stemming er helemaal in. Ook een aantal dames schuiven nog even aan. Een uitstekend begin van het herfstseizoen.

zondag 10 juli 2016

Eerste Moerdijk- alias JP-Classic

Ondanks het matige voorjaar heeft Tandje Bij dit jaar al diverse lange ritten verreden. Zo werd een tweetal keren de Zeelandbrug bedwongen en werd ook al twee keer de Neeltje Jans rondgereden. De Zeeuwse wegen worden bekender en bekender. Zo bekend zelfs, dat sommige leden het een beetje beu werden om door die eeuwige wind te stoempen.

Jacco vatte daarom het plan op om eens over volstrekt onbekende wegen een route uit te zetten in Noordoostelijke richting. Hij werd meteen beloond door de rest door deze rit naar hem te vernoemen. Naar zijn idee te veel eer en volstrekt onnodig, vandaar dat de eerste Moerdijkclassic werd geboren.

Om half elf werd de club uitgezwaaid door Mike van 't Hoekske, die voorspelde dat er met een afstand van 150 km geen gemiddelde snelheid van 33 km/u zou worden gereden. Wanneer het daarbij zou blijven zouden velen vanmiddag dik tevreden zijn, normaliter is 33 geen uitdaging immers. Via de Scherpenissepolder werd over de kortste weg koers gezet naar Tholen, waarna we via de polders in Steenbergen uitkwamen. Altijd een vervelende plaats om doorheen te moeten. Dan over de Zuidzeedijk, waar de afslag naar links werd gemist door een gebrek aan communicatie. Niet getreurd, op 150 km is 1% omrijden niks. Dan door Stampersgat richting Standdaarbuiten, de Antoinedijk is de eerste onbekende weg. Om verkeerd rijden te voorkomen schuift Jacco af en toe een beurtje extra naar voren. Hij besluit daarbij tussen de familieband van Roel, Johan en Bas plaats te nemen, aangezien deze nog niet door hebben dat je na een bocht iets moet inhouden met 19 man in het wiel. De zwagers tonen zich snelle leerlingen.

Op de Goudbloemsedijk moet linksaf geslagen worden, wat door een aantal mensen te laat wordt opgemerkt. Hierdoor komt Liesbeth vervelend ten val met een geschaafde elleboog en onderarm tot gevolg. Ze toont zich eens te meer een bikkel en gaat onverschrokken verder. Na de Kiltunnel werd de zuidkant van de Hoekse Waard ingetrokken, waar het begon te kraken bij Bas, een der zwagers. Bas wordt tijdens de stop in Strijensas door Kees op een opbouwende wijze gecoacht om in de toekomst toch vooral meer te gaan trainen, een raad die hij zeker ter harte zal nemen. De familieband bleek overigens niet zo hecht als gedacht, want geen van de zwagers was bereid Basje de helpende hand toe te steken. Het noodlot sloeg voor Bas nog verder toe door een lekke band na een stukje onverharde weg. De Ambachtheerlijkheid van Cromstrijen blijkt ook niet meer zo welvarend dan tijdens zijn ontstaan, getuige de vele gaten in het wegdek. Bram reed vol in een gat waardoor zijn band leeg liep. Zijn maten Chris en Jos waren dit keer niet van plan hem te helpen, het was immers heerlijk weer en Bram moet ook zelf een bandje kunnen wisselen.

Na de passage van de Haringvlietbrug komen we weer op de bekende wegen van Goeree Overflakkee terecht. Via Achthuizen bereiken we Oude Tonge, waar achteraf Bas pas eraf moet. Ook nieuweling Gerben is dan al afgehaakt, zo blijkt later. Op de Krammer wordt besloten bij elkaar te blijven om de zwakke broeders bij te staan. Het lange termijngeheugen blijkt niet sterk, want na 5 km zijn de zwakke broeders alweer in de vergetelheid geraakt. Een goeie plek zoeken of harken is het devies. Welkom bij Tandje Bij, zachte heelmeesters maken stinkende wonden zullen we maar zeggen.

Na exact 150 km wordt aangeland bij Mike, waar Bas na een tijdje indruk maakt door nog even wat hersteldrank (lees: Leffe) te komen consumeren. Bas, welkom bij de club jongen, je hebt karakter getoond, de weg omhoog is ingezet.




maandag 13 juni 2016

Hoogtepunten in Luxemburg

Afgelopen zaterdag werd de 14e Jean Nelissen Classic verreden vanuit Vianden in Luxemburg. Onze toerclub was alweer voor de zesde keer present in het groothertogdom.

Op vrijdagmiddag werd al even geproefd van de bergjes, waarbij Marco al bijna niet te houden was, zo graag wilde hij de Mont Saint Nicolas beklimmen. Simon en Jacco waren iets later en besloten samen een kort rondje te doen om de nieuwe pion en ketting van Simon te testen. Ondanks het feit dat Jacco vast van plan was geen energie te verspillen deze dag, werd toch de Mont Saint Nicolas even beklommen en afgedaald. Het materiaal hield zich gelukkig goed.

's Avonds werd genoten van een pasta-buffet in hotel Belle-Vue, de koolhydraten werden flink gestapeld en alcohol werd vermeden. Alles in het kader van de te leveren prestatie de dag erna.

Op zaterdag startten drie man voor de 220 km, de rest startte gezamenlijk iets later om na 120 kilometers te beslissen welke afstand zou worden afgelegd, 140 of 180 km. De weg was een ietsje nat maar dat mocht geen naam hebben, gelukkig bleef het van bovenaf droog. De eerste klim, de achterzijde van de Saint Nicolas, komt altijd te snel voor velen. De spieren zijn nog amper warm of er moet al flink gewerkt worden. Maar niet alleen de spieren krijgen het te verduren, ook andere lichaamsdelen willen niet altijd meewerken tijdens zo'n eerste klim. Dat echter de eigen longen werden verwenst was wel een primeur die Simon op zijn naam mocht schrijven.

Na deze klim is het altijd aanlokkelijk rechtdoor te rijden naar het dorpje Putscheid, om zo de Cote de Putscheid te ontwijken, maar dat zou toch wel in de gaten lopen zo aan het begin. De wens is de vader van de gedachte en zo werd Daan voorgespiegeld dat het stijgingspercentage van deze klim niet veel meer bedraagt dan 6%. Slechte ervaringen vergeet je sneller dan goede zullen we maar zeggen. Na deze klim volgden vele andere klimmetjes waarvan de naam me ontschoten is. Een vaste pikorde vormde zich met voorop "King of the Mountain" Daan. Jacco vond het moeilijk om Marco voor zich te dulden en probeerde hem af en toe uit de tent te lokken. Gevolg was dat hij zelf het onderspit moest delven. Na 50 km volgt een verassing, want de splitsing van de 140- en 180 groep was nog niet voorzien. Wim volgde plichtsgetrouw de bordjes met 140 km, waar de anderen voor 180 kozen. Bij de eerste stop bleek zijn ongelijk, want hij kreeg als tussendoortje de Muur van Clervaux voorgeschoteld. Daar zat hij nou echt op te wachten.

Direct na de stop begon het om 11 uur te miezeren, waardoor het in de afdalingen oppassen werd. Na nog wat klimwerk informeerden de dames telefonisch waar men bleef. Ze zaten met smart op de heren te wachten bij de tweede tussenstop, maar we lagen iets achter op schema. Na aankomst bij de tussenstop bleek de 220-km groep ons op de hielen gezeten te hebben. Hoewel het was gestopt met regenen stonden de gezichten op onweer. Het uit-de-tent-lokken blijkt niet altijd goed uit te werken. Ook Wim werd nu verwelkomd, waarna het spul in drie groepjes verder ging. Na 120 km bleek de derailleur van Marco kuren te vertonen. Een snelle inspectie leerde dat de ketting niet helemaal lekker draaide en behoefte had aan olie. Zonnebrandolie is geen goede oplossing voor dit defect. De derailleur vind dat niet fijn. En besluit in het wiel te verdwijnen. Einde oefening voor Marco. Hans krijgt een heldere ingeving en besluit in de consternatie (erg sneaky) bij de voorbijkomende Wim aan te sluiten. De rest van het spul gaat zonder Marco verder.

Een erg mooie lus volgt in het Noordelijk deel van Luxemburg. Daan rijdt nog twee maal lek en bij de laatste tussenstop horen we dat iemand er een eind aan wil maken. Nou is 180 km best een eind maar dat lijkt een wat overdreven reactie. Gelukkig werd deze persoon 's avonds ongeschonden in het nachtleven van Vianden gesignaleerd. Na 170 km werd volop gediscussieerd of fietsen wel een leuke hobby is. Hadden we op dat moment gestemd dan was de eerste bridgeclub van Tholen een feit geweest. Of klaverjasclub. Of allesbehalvefietsenclub. Gelukkig werden de laatste restjes moed bijeen geveegd, zodat we ogenschijnlijk fit op de camping aankwamen.

Het vlees van Jumbo kan uitstekend ingevrozen worden en het smaakt nog beter met een potje bier, zo bleek. En het bleef nog lang onrustig in Vianden.